30-7-2008
Nieuws van de San Diego Comic Con
Afgelopen weekend was het weer zover. Vier dagen lang werd in San Diego, Californië, alles gepresenteerd waar nerds het komende jaar naar uit kunnen gaan kijken. De nieuwste comic books, speelgoed, films en televisieseries. Je kan het zo gek niet bedenken of het is te vinden op de San Diego Comic Con. Hier een verslag van de belangrijkste nieuwsfeiten die boven kwamen drijven tijdens dit festijn.
Lees verder6-5-2008
Iron Man trapt zomer af
 De eerste grote release van deze zomer is een feit. Marvel’s verfilming van de comic Iron Man met Robert Downey Jr. in de hoofdrol is een succes gebleken. €448.000 op 74 schermen zet deze superheld op een vijfde plaats in de lijst van openers in 2008. Dat is Iets meer dan €6.000 per scherm. Iron Man gaf de recette een broodnodige schop onder de kont, maar kwam helaas niet in de buurt van de recette van vorig jaar in dezelfde periode. Toen was het de veel meer bekende Spider-Man 3 (eveneens een Marvel comic) die de dienst uitmaakte.
Lees verder 24-2-2008
De Oscars - een verslag van minuut tot minuut
 2:31
Stipt om half drie onze tijd begint de ceremonie voor de 80ste uitreiking van de Academy Awards, oftewel de Oscars. Jon Stewart presenteert wederom.
Hij begint met een opmerking over de schrijvers; met luid gejuich als gevolg. Hij plaatst wel de kanttekening dat ondanks dat Vanity Fair hun jaarlijkse feest afgezegd hebben uit solidariteit voor de schrijvers zij misschien in het vervolg ook schrijvers kunnen uitnodigen voor dat feest.
Met al die bloederige films genomineerd voor een Oscar merkt hij vervolgens opgelucht op, "Thank God for teen pregnancy," in een verwijzing naar Beste Film genomineerde Juno. Dennis Hopper, de oorlog in Irak en de strijd om het Presidentschap krijgen ook allemaal een veeg uit de Jon Stewart-pan.
Lees verder 3-2-2008
IFFR - Wellness
 Een van de meest deprimerende films op het IFFR van 2008 is zonder enige twijfel Wellness. Dit is de tweede speelfilm van regisseur Jake Mahaffy na War, een avantgardistische film over een post-apocalyptisch Pennsylvania waar het platteland stelselmatig teniet wordt gedaan door opkomende industrialisatie. Het decor voor War was het winterse landschap van Warren County, Pennsylvania. Voor Mahaffy’s Wellness keerde hij terug naar Warren om een verhaal te vertellen over de teloorgang van één enkel mens, in plaats van een hele levensstijl. Mahaffy laat de avantgarde even voor wat het is in Wellness en kiest voor een haast documentaire aanpak.
Lees verder 28-1-2008
IFFR - Juno
Iedereen lijkt het erover eens te zijn: Juno is het beste romantische drama van het afgelopen jaar. Na vier Oscarnominaties en vele vermeldingen in top tien lijsten kunnen wij in Nederland nu ook kijken waar de ophef nu eigenlijk op gebaseerd is en het moet gezegd worden dat men er helemaal niet naast zat. Juno is een tienerfilm van formaat met het hart op de perfecte plaats. Stralende middelpunt is Juno—heerlijk laconiek en ontwapenend gespeeld door Ellen Page, eerder te zien in David Slade’s Hard Candy—een zestienjarige scholier, die na haar eerste keer seks meteen zwanger blijkt te zijn. Wat nu? Juno is vroeg volwassen en verstandig genoeg om te beseffen dat zelf het kind opvoeden, samen met haar onthutste vriendje, op haar leeftijd geen goed idee is. Ze besluit om het kind af te staan aan een yuppie stel (Jennifer Garner en Justin Bateman) dat al jaren probeert kinderen te krijgen. Naarmate het kind groeit lopen de gemoederen steeds hoger op en komt zelfs het huwelijk van het yuppie-stel op het spel te staan.
Lees verder 27-1-2008
IFFR - The Mourning Forest
Een gestorven geliefde laten gaan is geen gemakkelijke opgave en niemand anders weet dat beter uit te beelden dan Naomi Kawase, een regisseur die al sinds 1997 bijna jaarlijks te zien is in Rotterdam met lange en korte films. Haar gebruik van prachtige fotografie en een geheel eigen ritme maken haar films lastig te doorgronden en vaak rommelig aan het begin. Het zijn de doorzetters die beloond worden voor hun moeite en in The Mourning Forest is dat niet anders. De eerste veertig minuten zijn erg schematisch en vertellen ons eigenlijk niet zo veel. We weten dan dat Machiko (Machiko Ono) een vrijwilligster is in een verpleeghuis en dat zij recentelijk een tragedie te verwerken gehad heeft (haar echtgenoot herinnert haar daar weinig subtiel nog aan). Aan de andere kant is er Shigeki (amateur Shigeki Uda), een oudere verwarde man die drieëndertig jaar geleden zijn vrouw verloor. Hij is sindsdien niet meer dezelfde geweest. De komst van Machiko—zijn vrouw heette Mako—doet hem opbloeien en er ontstaat een band tussen hen. Op een dag gaan Machiko en Shigeki samen op stap. Zij komen na een paar omzwervingen terecht in een naar het schijnt oneindig bos. Hoewel Machiko geen flauw idee heeft waar zij heen gaan, lijkt Shigeki juist exact te weten wat hij doet.
Lees verder 26-1-2008
IFFR - Alexandra
Alexander Sokoerov’s Alexandra is zijn meest politieke film tot nu toe. Hij neemt ons mee naar Tsjetjenie om ons te laten zien hoe de Russische soldaten na al die jaren vechten zich ophouden. Door de ogen van Alexandra, een oudere vrouw die haar kleinzoon opzoekt in het kamp, zien we de tragiek in de ogen van de soldaten en de radeloosheid van de bevolking. Alexandra is eigenlijk Moeder Rusland zelf, die komt kijken hoe haar kinderen zich gedragen. Zij laat zich door niets of niemand de les lezen en krijgt het voor elkaar dat zelfs de meest geharde soldaten zich naar haar openen. We krijgen steeds meer het beeld voorgeschoteld dat de Russen daar net zo min willen zijn en dat het eigenlijk best wel goede jongens zijn.
Lees verder 26-1-2008
IFFR - Paranoid Park
Gus Van Sant zegt van zichzelf dat hij niet graag in herhaling valt. Zijn nieuwste film laat echter zien dat hij die opmerking niet enorm serieus is. Paranoid Park mag dan een volslagen ander plot hebben, het is wel degelijk een “vervolg” op Elephant. Wederom werkt Van Sant met onervaren jonge acteurs, die hij gevonden heeft op MySpace en wederom gebruikt hij de lange shots in slow motion van jongeren die zich ophouden in schoolgangen en andere omgevingen. In Paranoid Park draait alles om Alex (Gabe Nevins), een skater. Op een dag wordt hij uit de les gehaald om een praatje te maken met een politieagent over een ongeluk van een beveiligingsbeambte op een rangeerterrein dichtbij het skatepark met de naam Paranoid Park. Ondanks dat hij wellicht het ongeluk niet op zijn geweten heeft—iets dat nooit helemaal duidelijk wordt—gaat zijn hoofd toch op volle toeren draaien. We zien dezelfde gebeurtenissen een paar keer langskomen, maar dan steeds net even anders. Een teken dat we een kijkje aan het nemen zijn in het bezige brein van Alex. Is hij nu wel of niet op die bewuste avond bij Paranoid Park geweest of is het allemaal een vorm van aandacht vragen, omdat hij thuis te maken heeft met scheidende ouders en andere puberperikelen?
Lees verder 25-1-2008
IFFR - Du Levande
Met de opmerking “Ik had een droom, een droom waarin bommenwerpers eraan kwamen...” opent Andersson zijn lyrische vertelling over de mensheid en de manier waarop mensen verbonden kunnen zijn zonder het zelf door te hebben. Deze film was een aparte gewaarwording, want de manier waarop Andersson dit thema aansnijdt is niet alledaags. Hij schakelt zonder enige moeite tussen ongeveer vijftig verschillende situaties (waarvan enkele terugkerend) met als rode draad een fanfarekorps. Regie dus om U tegen te zeggen, want alles loopt naadloos in elkaar over. Absurdistische en gitzwarte humor bepalen het beeld en bijzonder troosteloze fotografie zet de toon voor een anderhalf uur durende barrage van beelden en indrukken.
Lees verder 25-1-2008
IFFR - De Start
Eindelijk is het festival begonnen voor mij. Na veel gehaast kwam ik toch nog op tijd aan in Cinerama 3 voor Du Levande, de nieuwe film van Roy Andersson. Het is nog vroeg—bijna half tien—en de opkomst is nog niet daverend. Dat is eigenlijk altijd wel zo aan het begin van het festival. Vanaf zondag wordt het meestal drukker. Gelukkig maar, want dan kan ik rustig morgen Juno en No Country for Old Men kijken (twee films die ik ook al thuis heb liggen, maar toch liever op het grote scherm wil zien). Nu dus Du Levande, of You the Living, of Nous, les les Vivants, dat zijn de drie titels die op de poster staan. Je moet maar duidelijk willen zijn.
Lees verder
|
